پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۴۸

به خون دیدهٔ حسرت سر رشته اند مرا

زسوز عشق نکویان برشته اند مرا

ندیده رنگ رخم روی سرخیی هرگز

خط جبین مگر از زر نوشته اند مرا

همیشه بسته لب از عیب مردمان باشم

برای بخیهٔ این زخم رشته اند مرا

جواب آن غزل «فکرت» است این جویا

‏«چو صفحهٔ غلط از سر نوشته اند مرا»‏

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۰نباشد عقده‌ای در خاطر ار ابنای دنیا را
  2. شمارهٔ ۵۱ز سوزنامهٔ من سوخت بال و پر کبوتر را
  3. شمارهٔ ۵۲نشئهٔ می مایهٔ صد درد سر باشد مرا
  4. شمارهٔ ۵۳زدل بیرون می برد یاد ایام شبابم را
  5. شمارهٔ ۵۴به خلق خوش معطر ساز باغ آشنایی را
  6. شمارهٔ ۵۵رنگین کنی زخون جگر گر خیال را
  7. شمارهٔ ۵۶امشب فزود دل ز طپش جوش دیده را
  8. شمارهٔ ۵۷گل با سر بازار بسنجد چو چمن را
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.