پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۴۸۰

آنانکه جام مهر تو بر سر کشیده اند

چون ماه چارده سر از افسر کشیده اند

چون بوی غنچه درد ترا لخت لخت دل

از شوق جمع آمده در بر کشیده اند

لبریز رنگ لعل و سفیداب گوهرند

بر صفحه ای که شکل تو دلبر کشیده اند

آنانکه مست نشئهٔ توحید گشته اند

جام ولای ساقی کوثر کشیده اند

جویا دو چشم او دل ما را به یک نگاه

از عالمی به عالم دیگر کشیده اند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۸۲اگر در گریه خودداری کنم چشمم خطر دارد
  2. شمارهٔ ۴۸۳طول زلفت کم ز قامت نیست گر سنجی بگو
  3. شمارهٔ ۴۸۴بی تو اخگر در درونم از جگر پرکاله بود
  4. شمارهٔ ۴۸۵تو آفت دل و جان نزار خواهی شد
  5. شمارهٔ ۴۸۶در این صحرا به گوشم شور محزونی نمی‌آید
  6. شمارهٔ ۴۸۷سراپا را چو در رخت زمردفام می‌پیچد
  7. شمارهٔ ۴۸۸امشب زمی چو مجلس دلدار گرم شد
  8. شمارهٔ ۴۸۹آنانکه میل وصل تو خود کام می کنند
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.