پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۳۲۴

تویی که موج می ناب ارغوان لب تست

خمیرمایهٔ صبح بهار غبغب تست

به شمع بزم از آن تا به کشتنم همراه

که شوخ چشم برای چه مونس شب تست

زمانه از تو فتاده به تاب و تب شب و روز

که ماه از تو به تابست و مهر در تب تست

چسان کنم گله ات کز وفور یکرنگی

زبان من نسراید جز آنچه مطلب تست

به خواب فیض شبستان زندگی ندهی

که صبح محشر جویا سحرگه شب تست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۲۶بی لب لعلش کباب در نمک خوابیده است
  2. شمارهٔ ۳۲۷تب و تاب جگر از شعله رخسارهٔ اوست
  3. شمارهٔ ۳۲۸چو با تو کار دل ای ماهپاره افتاده است
  4. شمارهٔ ۳۲۹حسن رخسار تو موقوف شراب ناب نیست
  5. شمارهٔ ۳۳۰برخاک آنچه از مژهٔ ما چکیده است
  6. شمارهٔ ۳۳۱از لقای مه تسلی دیدهٔ مهجور نیست
  7. شمارهٔ ۳۳۲زاهد از دنیا پی تحصیل سیم و زر گذشت
  8. شمارهٔ ۳۳۳خلوت تن از فروغ جوهر جان روشن است
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.