پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۳۰۶

عالم آب است جام می زدست ما شکست

چون حباب این کاسه آخر بر سر دریا شکست

با سرشکم شوخی در خون تپیدن هم نماند

ضعف تا بال و پر پرواز رنگم را شکست

کامیاب لذت افتادگی خواهی شدن

گرخوری از نعمت دنیا بخور جویا شکست!‏

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۰۸سرمهٔ گردون به چشمم گرد راهی بیش نیست
  2. شمارهٔ ۳۰۹دور از تو درونم همه باغ از گل داغ است
  3. شمارهٔ ۳۱۰دل از خیال رخت سرخوش ایاغ گل است
  4. شمارهٔ ۳۱۱دل گرفتار است تا گردآور سیم و زر است
  5. شمارهٔ ۳۱۲دلم چو کام هوس زان دو ناب گرفت
  6. شمارهٔ ۳۱۳بر آفتاب عارض او خال مشکبوست
  7. شمارهٔ ۳۱۴پیش اهل دل دهان خنده زخم تن بس است
  8. شمارهٔ ۳۱۵جنس آسایش متاع کشور بیگانگی است
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.