پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۳۰۵

مهی که مهر رخش در ضمیر ما گرم است

به التفات کرم سرد و با جفا گرم است

زتاب آه جگر خستگان او خورشید

سربرهنه به سر می برد هوا گرم است

به دستیاری عشق تو چون فتیلهٔ داغ

به هر کجا که نشینیم جای ما گرم است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۰۷آنچه هرگز محرم گوشت نشد داد من است
  2. شمارهٔ ۳۰۸سرمهٔ گردون به چشمم گرد راهی بیش نیست
  3. شمارهٔ ۳۰۹دور از تو درونم همه باغ از گل داغ است
  4. شمارهٔ ۳۱۰دل از خیال رخت سرخوش ایاغ گل است
  5. شمارهٔ ۳۱۱دل گرفتار است تا گردآور سیم و زر است
  6. شمارهٔ ۳۱۲دلم چو کام هوس زان دو ناب گرفت
  7. شمارهٔ ۳۱۳بر آفتاب عارض او خال مشکبوست
  8. شمارهٔ ۳۱۴پیش اهل دل دهان خنده زخم تن بس است
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.