پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۹۲

از باده غنچهٔ دل آن سیمبر شکفت

لعل لبش زخنده گلبرگ تر شکفت

بوی بهار مهر دهد جور گل رخان

از آب تیغ او گل چاک جگر شکفت

با یاد عارض تو زفیض بهار عشق

بر روی من هزار گل از چشم تر شکفت

از ناخن صبا گره غنچه وا نشد

گلهای فیض در دل از آه سحر شکفت

دور از بهار وصل گل داغ بر دلم

مانند داغ لاله ز خون جگر شکفت

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۹۴عشق آنجا کز پی ایجاد عالم رنگ ریخت
  2. شمارهٔ ۱۹۵در جهان بی اعتباری اعتبار عاشقی است
  3. شمارهٔ ۱۹۶ببازد غنچه رنگ از خجلت لعل قدح نوشت
  4. شمارهٔ ۱۹۷محتسب امشب سبوی باده ام را پاک ریخت
  5. شمارهٔ ۱۹۸دل را گشاد کار ز فیض دماغ ماست
  6. شمارهٔ ۱۹۹بوالهوس را راز عشق او نهفتن رسم نیست
  7. شمارهٔ ۲۰۰تا هوای شمع رویت در سر پروانه است
  8. شمارهٔ ۲۰۱همتم تا دست پر زور هوس پیچیده است
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.