پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۳۱ - شیشه آبقدری می صاف کهنی خواسته بودم
  2. شمارهٔ ۳۲ - قاروره بیمارپاره‌می بخواستم ز نجیب
  3. شمارهٔ ۳۳ - آب بجای میای بزرگی که پایه قدرت
  4. شمارهٔ ۳۴ - اشتیاقبخدائی که چنبر گردون
  5. شمارهٔ ۳۵ - ذم زاد بومچند گوئی مرا که مذمومست
  6. شمارهٔ ۳۶ - طالعنه بکوشش درست روزی خلق
  7. شمارهٔ ۳۷ - تکیه بدنیاکسی کودل درین محنت سرابست
  8. شمارهٔ ۳۸ - آدمی و دنیاآدمی زینجا نخواهد برد هیچ
همه‌ی مقطعات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.