جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۹۹
بوی شکنج زلف تو تا در دماغ ماست
روی چو آفتاب تو چشم و چراغ ماست
بی روی جان فزای تو جنّت چه می‌کنم
گلخن به روی خوب تو بستان و باغ ماست
زلفش شبی گرفتم و زان لحظه تا کنون
از بوی زلف دوست معنبر دماغ ماست
بی گفت و گوی عشق تو در بوستان دل
دستان خوش سرای تو گویی که زاغ ماست
گفتم که بندهٔ تو ز جانم مرا بدار
گفتا که بر جبین تو دیدم که داغ ماست
در راه کعبهٔ شب وصل تو خارها
گویی ز روی شوق تو آن باغ و راغ ماست