پرش به محتوای اصلی
جهان ملک خاتون جهان ملک خاتون

غزلیات

شمارهٔ ۷۷

تا مهر رخ تو دل برانگیخت

بس چشمهٔ خون ز دیدگان ریخت

گویی ز ازل خدای بی چون

با مهر تو خاک ما برانگیخت

عشق رخت ای نگار گلبوی

با این دل تنگ ما برآمیخت

گم گشته دلم ولی جهانی

خاک در تو به دیده می‌بیخت

آن غمزهٔ آهوان شوخت

بس فتنه که در جهان برانگیخت

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۹ای بر دل من مهر تو هر لحظه زیادت
  2. شمارهٔ ۸۰آزاد سرو بستان! از جان شدیم بندت
  3. شمارهٔ ۸۱سرو بستان خجل ز رفتارت
  4. شمارهٔ ۸۲چند از جان کشم به دل بارت
  5. شمارهٔ ۸۳تا که سرو قدت به پا برخاست
  6. شمارهٔ ۸۴صبحدم نکهت صبا برخاست
  7. شمارهٔ ۸۵بیا که پیک نظر می‌دوانم از چپ و راست
  8. شمارهٔ ۸۶آن سرو که می‌رود چنین راست
همه‌ی غزلیات ←

جهان ملک خاتون درباره‌ی جهان ملک خاتون

جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.