جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۵۸
مرا رخسار مهرویی پسندست
که از زلفش مرا بویی پسندست
به ما باری نمی‌آید ز بد نیک
تو را گر گفتِ بدگویی پسندست
بگفتم زلف او گیرم فرادست
خطا گفتم مرا بویی پسندست
نه بوی و روی باشد حاصل از دوست
به دلبر خوی دلجویی پسندست
دل من در خم چوگان زلفش
به میدان جفا گویی پسندست
فغان و ناله و زاری درویش
اگر بر هر سر کویی پسندست
تو را از جان جهان جوید که او را
به چشم دل نه هر رویی پسندست