پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۲۵۵

در کشور ایجاد، ندانم چه گلستم

دانم که صنمگاه بتان چگلستم

من بعد، بود دست من و چاک گریبان

نه دامن دلدار به دست و نه دلستم

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۲۵۷غبار گشتم و سرگشته وار می گردم
  2. شمارهٔ ۲۵۸به راه آن وفا دشمن، سر و جان شاد می دادم
  3. شمارهٔ ۲۵۹نشود گشاده چون نی، گرهی ز کار دردم
  4. شمارهٔ ۲۶۰حاصلی که خرمن شد ، نذر خوشه چین دارم
  5. شمارهٔ ۲۶۱صبوحی می کند تکلیف، کز می کام بردارم
  6. شمارهٔ ۲۶۲شمع سان، دیده پرآتش مژه پرنم دارم
  7. شمارهٔ ۲۶۳خموشم چون قلم امّا، نوا در آستین دارم
  8. شمارهٔ ۲۶۴زد نقش سخن سکهٔ جاوید به نامم
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.