شمارهٔ ۲۴۰

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۲۴۲بسته پای چو من بی پر و بالی که مپرس
2. شمارهٔ ۲۴۳از چرخ تنک حوصله، پروا چه کند کس؟
3. شمارهٔ ۲۴۴غنچه دیدی و دل تنگ ندیدی، افسوس
4. شمارهٔ ۲۴۵نمی کشد، دل ما را به دام و دانهٔ خویش
5. شمارهٔ ۲۴۶نمی بینم به مسجد رونق، از دلمرده اصحابش
6. شمارهٔ ۲۴۷برده شوریدگیم از خود و صهبا در پیش
7. شمارهٔ ۲۴۸لقمه ای را ممسک از آزادگان دارد دریغ
8. شمارهٔ ۲۴۹سرفرازی طلب از همّت مردانهٔ عشق