شمارهٔ ۲۳۹

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۲۴۱خون گر نخورد زان لب میگون، چه کند کس؟
2. شمارهٔ ۲۴۲بسته پای چو من بی پر و بالی که مپرس
3. شمارهٔ ۲۴۳از چرخ تنک حوصله، پروا چه کند کس؟
4. شمارهٔ ۲۴۴غنچه دیدی و دل تنگ ندیدی، افسوس
5. شمارهٔ ۲۴۵نمی کشد، دل ما را به دام و دانهٔ خویش
6. شمارهٔ ۲۴۶نمی بینم به مسجد رونق، از دلمرده اصحابش
7. شمارهٔ ۲۴۷برده شوریدگیم از خود و صهبا در پیش
8. شمارهٔ ۲۴۸لقمه ای را ممسک از آزادگان دارد دریغ