شمارهٔ ۲۳۷

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۲۳۹یک ره درآ به دیده و مستی بهانه ساز
2. شمارهٔ ۲۴۰دل طلب کرد، از آن غمزه، عتابی که مپرس
3. شمارهٔ ۲۴۱خون گر نخورد زان لب میگون، چه کند کس؟
4. شمارهٔ ۲۴۲بسته پای چو من بی پر و بالی که مپرس
5. شمارهٔ ۲۴۳از چرخ تنک حوصله، پروا چه کند کس؟
6. شمارهٔ ۲۴۴غنچه دیدی و دل تنگ ندیدی، افسوس
7. شمارهٔ ۲۴۵نمی کشد، دل ما را به دام و دانهٔ خویش
8. شمارهٔ ۲۴۶نمی بینم به مسجد رونق، از دلمرده اصحابش