پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۸۶۰

ای خستهٔ بی قرار چونی؟

بی مونس و غمگسار چونی؟

یاران چه شدند و دوستداران؟

بی یار، درین دیار چونی؟

درگریه نمک نمانده دیگر

ای سینهٔ داغدار، چونی؟

گردی نرسید از ره یار

ای دیدهٔ انتظار، چونی؟

ای مرغ قفس ترانه ات کو؟

بی برگ، درین بهار چونی؟

رفت آنکه طبیب خستگان بود

با درد دل فگار چونی؟

چون شمع، حزین در آتش دل

با دیدهٔ اشکبار، چونی؟

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۶۲حین طفت حول الحی اذ مررت بالجانی
  2. شمارهٔ ۸۶۳برده ست غمت، دست و دل ازکار، کجایی؟
  3. شمارهٔ ۸۶۴در قید غمم، خاطر آزاد کجایی؟
  4. شمارهٔ ۸۶۵خرابم از ادای شیوهٔ مستانهٔ چشمی
  5. شمارهٔ ۸۶۶طبیب من، چرا از خسته جان خود نمی‌پرسی؟
  6. شمارهٔ ۸۶۷به دستم داده دستی، برده در خونم فرو، دستی
  7. شمارهٔ ۸۶۸بود می خانه ها، در چشم شهلای تو ای ساقی
  8. شمارهٔ ۸۶۹ابرکفت بنازم، فیضی ببار ساقی
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.