پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۸۲۰

ای آنکه غم هجرکشیدن نتوانی

ترسم که رخش بینی و دیدن نتوانی

سخت است گرفتاری و آوارگی ای دل

وحشت نگذاری و رمیدن نتوانی

بسمل شدی از هجر و به جایی نرسیدی

از ضعف چنانی که تپیدن نتوانی

در دام غم ای مرغ پر و بال شکسته

آرام نداری و پریدن نتوانی

بی پرده گرفتم ز درت یار در آمد

ای دیدهٔ حیرت زده دیدن نتوانی

محروم نیی گرچه حزین از می وصلش

لب بر لب جامی و چشیدن نتوانی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۲۲ای عهد شکن، با تو اگر کار نبودی
  2. شمارهٔ ۸۲۳سیمین بدنا! شمع شبستان که بودی؟
  3. شمارهٔ ۸۲۴به قید جسم ز جان جهان چه می دانی؟
  4. شمارهٔ ۸۲۵لوح دل را اگر از نقش دوبی ساده کنی
  5. شمارهٔ ۸۲۶در پرده خط، خال به صد ناز گرفتی
  6. شمارهٔ ۸۲۷تنگی از دل نرود تا تو میان نگشایی
  7. شمارهٔ ۸۲۸یک نفس نیست که خون در دل شیدا نکنی
  8. شمارهٔ ۸۲۹بر هر زمین که جلوه کنی آسمان کنی
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.