پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۶۱۶

هرگه به یادش از جگر افغان برآورم

آتش ز جان گبر و مسلمان برآورم

چون سر کنم فسانهٔ شب های هجر را

آه از نهاد مرغ سحرخوان برآورم

از آستین برآرم اگر شمع داغ را

صد محشر، از مزار شهیدان برآورم

گویم اگر زکعبه ی کوی اش حکایتی

از سومنات، پیر صنم خوان برآورم

خورشید را اگر نکند دیده خیرگی

داغ تو را ز پردهٔ پنهان بر آورم

آگه نه ای اگر تو ز حال درون من

دل را بگو، ز چاک گریبان برآورم

ساقی به همّت کف دریا نوال تو

از موج خیز هر مژه طوفان برآورم

از خامشی، گشوده نشد قفل دل مرا

شد وقت آنکه از جگر افغان بر آورم

چون سر کنم حدیث لب لعل یار را

گرد از نهاد چشمهٔ حیوان بر آورم

سر کن حزین ترانه، که صد عندلیب را

از تنگنای بیضه غزل خوان برآورم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۱۸با یاد نرگست، چو می ناب می‌زدم
  2. شمارهٔ ۶۱۹چون شاخ گل از باد سحر، بار فشاندم
  3. شمارهٔ ۶۲۰از دیده ی دل پرده ی پندارگرفتیم
  4. شمارهٔ ۶۲۱راه از همه سو بر خبر خویش گرفتیم
  5. شمارهٔ ۶۲۲غافل دمی از جذبهٔ صیّاد نگردیم
  6. شمارهٔ ۶۲۳عشاق تو را قافله سالار نگردیم
  7. شمارهٔ ۶۲۴به یک ایمای ابرو زندهٔ جاوید گردیدم
  8. شمارهٔ ۶۲۵دل تنگ از ستمت رشک گلستان کردم
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.