پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۳۳۲

فروزان کن ز رخ، کاشانهای چند

بسوزان شمع من، پروانه اى چند

فغانم گوش کن امشب که فردا

ز من خواهی شنید افسانه اى چند

دلم داند به پاس آشنایی

چها دید، از وفا بیگانه اى چند

گران خوابان غفلت را شکستم

خمار، از نعرهٔ مستانه ای چند

خماری نیست خون عاشقان را

سرت گردم، بکش پیمانه ای چند

به هر دفتر ز کلک آتش آلود

ز ما مانده ست آتشخانه ای چند

حزین از فوت فرصت با صد افسوس

کشیدیم آه بی تابانه ای چند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۳۴نگاه گرم، چو رخسار آتشین تو بوسد
  2. شمارهٔ ۳۳۵روی تو به خورشید فلک نور فروشد
  3. شمارهٔ ۳۳۶در دیدهٔ من غیر رخ یار نگنجد
  4. شمارهٔ ۳۳۷نخست از عاشقان بی جرمی آن نامهربان رنجد
  5. شمارهٔ ۳۳۸قاصدی کو که پیامی برِ دل‌دار برد؟
  6. شمارهٔ ۳۳۹با تیغ‌بازی مژه‌ات جان که می‌برد؟
  7. شمارهٔ ۳۴۰در صیدگاه ناز تو بسمل به خون تپد
  8. شمارهٔ ۳۴۱دمی که از رخ ساقی خوی حجاب چکد
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.