پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۱۷

شتابان از جهان چون برق رفتن خوش بود ما را

که از داغ عزیزان نعل بر آتش بود ما را

گریبان را به دست عقل دادن نیست دانایی

درین وادی جنونی تا گریبانکش بود ما را

لب تفسیده را چون خضر تنهاتر نمی سازم

که آب زندگی بی دوستان آتش بود ما را

کتان طاقتی از رشتهٔ جان سخت تر باید

که تاب دیدن آن عارض مهوش بود ما را

حزین از باغ دل روییده گر نخل تمنّایی

خیال جلوهٔ آن شعلهٔ سرکش بود ما را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۹نهفته ام به خموشی خیال روی تو را
  2. شمارهٔ ۲۰خوشا روزی که صحرای جدایی طی شود ما را
  3. شمارهٔ ۲۱نمی فتد به دل، از محشر اضطراب مرا
  4. شمارهٔ ۲۲ز عشق، شور جنون شد، یک از هزار مرا
  5. شمارهٔ ۲۳تا فکند از نظرآن سروسرافراز مرا
  6. شمارهٔ ۲۴پسند بت نکند برهمن سپاس مرا
  7. شمارهٔ ۲۵جان و دل غفلت زده باری شده ما را
  8. شمارهٔ ۲۶بنواز مغنی، دل غم پیشهٔ ما را
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.