پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۱۶

تا عشق تو دلرباست ما را

بیداد تو جانفزاست ما را

چون لاله دل به خون تپیده

با داغ تو، آشناست ما را

گستاخ به سنبلت وزیده

صد عربده با صباست ما را

صد میکده خون به ساغر دل

زان لعل کرشمه زاست ما را

صد شور به جیب داغ ناسور

زان طرّهٔ مشکساست ما را

دل بی تو چو شیشهٔ شکسته

در گریهٔ های هاست ما را

گل گوش نمی دهد به بلبل

تا خامه سخن سراست ما را

جمشید جهان متاع فقریم

دل جام جهان نماست ما را

از کاوش غمزه، شکوه ای نیست

داد از دل بی وفاست ما را

بخروش حزین که ناله تو

با گوش، خوش آشناست ما را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۸رخصت آشتی مده، غمزهٔ غم زدای را
  2. شمارهٔ ۱۹نهفته ام به خموشی خیال روی تو را
  3. شمارهٔ ۲۰خوشا روزی که صحرای جدایی طی شود ما را
  4. شمارهٔ ۲۱نمی فتد به دل، از محشر اضطراب مرا
  5. شمارهٔ ۲۲ز عشق، شور جنون شد، یک از هزار مرا
  6. شمارهٔ ۲۳تا فکند از نظرآن سروسرافراز مرا
  7. شمارهٔ ۲۴پسند بت نکند برهمن سپاس مرا
  8. شمارهٔ ۲۵جان و دل غفلت زده باری شده ما را
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.