پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۲۱

نمی فتد به دل، از محشر اضطراب مرا

به زیر سایهٔ تیغ تو، برده خواب مرا

لب سؤال مرا مهر بوسه، خاموشی ست

چرا نمی دهد آن کنج لب جواب مرا؟

حصار عافیتم، چون حباب، خاموشی ست

کشیدن نفسی، می کند خراب مرا

به ساغر نگهی مست کن مرا، ساقی

که اشک شور، نمک ریخت در شراب مرا

نظر به سرمهٔ توحیدم آشناست، حزین

شکوه ذرّه کند کار آفتاب مرا

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۳تا فکند از نظرآن سروسرافراز مرا
  2. شمارهٔ ۲۴پسند بت نکند برهمن سپاس مرا
  3. شمارهٔ ۲۵جان و دل غفلت زده باری شده ما را
  4. شمارهٔ ۲۶بنواز مغنی، دل غم پیشهٔ ما را
  5. شمارهٔ ۲۷داغ سودای تو دارد، دل دیوانهٔ ما
  6. شمارهٔ ۲۸افسر شاهی ما، بی سر و سامانی ما
  7. شمارهٔ ۲۹گیرد شرار عبرت، از بی بقایی ما
  8. شمارهٔ ۳۰ای شور خیالت، نمک زخم جگرها
همه‌ی غزلیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.