پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

غزلیات

شمارهٔ ۱۹

یا ترک من بی دل غمخوار بگوئید

یا حال من دلشده با یار بگوئید

یا از من و از غصه من یاد نیارید

یا قصه در دم بر دلدار بگوئید

با تنگ دهانی که لبش داروی جانهاست

حال مرض این دل بیمار بگوئید

شرح دل محروم ستم یافته من

با آن دل بی حم ستمکار بگوئید

صد بار بگفتید و نیاورد ترحم

تا بو که کند رحم دگر بار بگوئید

باشد که دوای دل رنجور بیابم

حال من و او بر سر بازار بگوئید

تا خلق بدانند جفا کاری یارم

در مجمع یاران وفادار بگوئید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۱اگر به صبر مرا با تو چاره باید کرد
  2. شمارهٔ ۲۲تا سر زلف تو شوریده و سرکش باشد
  3. شمارهٔ ۲۳دلی که با غم عشق تو همنشین گردد
  4. شمارهٔ ۲۴ای که بی چشم تو چشمی چشم من جز تر ندید
  5. شمارهٔ ۲۵کجا از دوزخ اندیشد تنی کز مهر تو سوزد
  6. شمارهٔ ۲۶بر من همه خواری از دل آمد
  7. شمارهٔ ۲۷گر یاد رنگ رویت در بوستان برآید
  8. شمارهٔ ۲۸نیست روزی که مرا از تو جفائی نرسد
همه‌ی غزلیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.