پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

غزلیات

شمارهٔ ۲۴

ای که بی چشم تو چشمی چشم من جز تر ندید

هیچ چشمی از چشم تو نیکوتر ندید

ز آرزوی چشم تو چشم رهی یک چشم زد

جز به چشم شوخ چشمی چشمه سار خور ندید

چشمه نوش تو دارد چشمه حیوان ولیک

چشم من زان چشمه جز چشمی پر از گوهر ندید

با خیال چشم تو رضوان که چشم جنت است

حور در چشمش نیاید چشمه کوثر ندید

چشم آن دارم که از چشمم نرانی چشمه ها

زانکه چشمم جز به چشمت چشمه انور ندید

بی لبت گر چشم هر چشم آشنا صد چشمه راند

چشم بخت مجد همگر چشمه ساغر ندید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۶بر من همه خواری از دل آمد
  2. شمارهٔ ۲۷گر یاد رنگ رویت در بوستان برآید
  3. شمارهٔ ۲۸نیست روزی که مرا از تو جفائی نرسد
  4. شمارهٔ ۲۹درد عشقت ز جان توان پرسید
  5. شمارهٔ ۳۰مژده که جان نازنین باردگر به تن رسید
  6. شمارهٔ ۳۱بسوختیم و ز ما هیچ بر نیامد دود
  7. شمارهٔ ۳۲خدای جز به توام کام دل روا مکناد
  8. شمارهٔ ۳۳هر شب چو ز هجر تو دل تنگ بنالد
همه‌ی غزلیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.