پرش به محتوای اصلی
حافظ حافظ

اشعار منتسب

شمارهٔ ۹۰

به روز کاف و الف، از جمادی الاولی

به سال ذال و دگر نون و حا، علی‌الاطلاق

خدایگان سلاطین مشرق و مغرب

خدیو کشور عفو و کرم به استحقاق

سپهر حلم و حیا، آفتاب جاه و جلال

جمال دنیی و دین، شاه شیخ ابواسحق

میان عرصه میدان خود، به تیغ عدو

نهاد بر دل احباب خویش، داغ فراق

ادامه‌ی اشعار منتسب

  1. شمارهٔ ۹۲ - رباعیدر خوبی و دلبری بت من طاق است
  2. شمارهٔ ۹۳ - رباعینوباوهٔ گلبن جوانی عشق است
  3. شمارهٔ ۹۴ - رباعینه جان تو با سر الهی پرداخت
  4. شمارهٔ ۹۵ - رباعینام بت من که مه ز رویش خجل است
  5. شمارهٔ ۹۶ - رباعیبردار دل از مادر دهر ای فرزند
  6. شمارهٔ ۹۷ - رباعیتا حکم قضای آسمانی باشد
  7. شمارهٔ ۹۸باز آی که جانم به جمالت نگران است
  8. شمارهٔ ۹۹ - رباعیبا مردم نیک بد نمی‌باید بود
همه‌ی اشعار منتسب ←

حافظ درباره‌ی حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به «لسان‌الغیب» غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.