حافظ
شمارهٔ ۹۵ - رباعی
نام بت من که مه ز رویش خجل است
ده حرف ز نظم حافظ مرتحل است
اول ششم هجی و قلبش روشن
لیکن عجب آن که جمله اجزاش دل است
حافظ
ادامه‌ی اشعار منتسب
- شمارهٔ ۹۷ - رباعیتا حکم قضای آسمانی باشد
- شمارهٔ ۹۸باز آی که جانم به جمالت نگران است
- شمارهٔ ۹۹ - رباعیبا مردم نیک بد نمی‌باید بود
- شمارهٔ ۱۰۰ - رباعیشیرین‌دهنان عهد به پایان نبرند
- شمارهٔ ۱۰۱ - رباعییاران چو به هم دست در آغوش کنید
- شمارهٔ ۱۰۲ - رباعیعشق آتش غم در دل ویرانه نهاد
- شمارهٔ ۱۰۳ - رباعیای هر نفسی نهاده بر کف ساغر
- شمارهٔ ۱۰۴ - رباعیبنگر به چمن جمال فرخندهٔ گل
درباره‌ی حافظ
خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به «لسان‌الغیب» غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.