پرش به محتوای اصلی
میرزا حبیب خراسانی میرزا حبیب خراسانی

غزلیات

شمارهٔ ۲۶۷

خیز ای همدم که یکدم ناله و زاری کنیم

توبه از بدکار و از زشت کرداری کنیم

تا بکی بیهوه گفتاری بیا ای همنشین

سخت بیزاری از این بیهوه گفتاری کنیم

کس نیارد کرد از یاران چو یاری روز مرگ

شاید ازما خویشتن، از خویشتن یاری کنیم

کس نخواهد کرد غمخواری بما چون بعد مرگ

شاید ار ما خویشتن، از خویش غمخواری کنیم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۶۹باز از دل شیدائی، شوریده سری دارم
  2. شمارهٔ ۲۷۰ما فاطمیان سید عالی نسبستیم
  3. شمارهٔ ۲۷۱رفتی و رخ خوب تو را سیر ندیدیم
  4. شمارهٔ ۲۷۲در کوی دوست با غم و باشیون آمدیم
  5. شمارهٔ ۲۷۳خیال جنت الماوی نداریم
  6. شمارهٔ ۲۷۴اگر بگسستی از ما، غم نداریم
  7. شمارهٔ ۲۷۵یک نیمه دل را به جمال تو سپردیم
  8. شمارهٔ ۲۷۶خیز ای بت شنگول و بده باده که مستیم
همه‌ی غزلیات ←

میرزا حبیب خراسانی درباره‌ی میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب الله شهیدی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری در مشهد - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) (در بعضی منابع نام او را میرزا حبیب الله مجتهد رضوی یا حسینی هم نوشته‌اند) متخلص به «حبیب» و معروف به «حبیب خراسانی» شاعر، عارف و مجتهد شیعی دورهٔ قاجاریه بوده‌است (در خراسان با عنوان «آقا» شناخته می‌شده). پدرش میر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.