پرش به محتوای اصلی
میرزا حبیب خراسانی میرزا حبیب خراسانی

غزلیات

شمارهٔ ۲۶۶

من صراحی بزیر کش دارم

بمی ناب وقت خوش دارم

در بر زاهدان یاوه سرای

لفچ افتاده لب خمش دارم

وقت شیرین از آن عزیزتر است

که باندیشه رو ترش دارم

غم و اندیشه را به بیهوشی

می گسارم که عقل وهش دارم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۶۸من پرستار روی و موی توام
  2. شمارهٔ ۲۶۹باز از دل شیدائی، شوریده سری دارم
  3. شمارهٔ ۲۷۰ما فاطمیان سید عالی نسبستیم
  4. شمارهٔ ۲۷۱رفتی و رخ خوب تو را سیر ندیدیم
  5. شمارهٔ ۲۷۲در کوی دوست با غم و باشیون آمدیم
  6. شمارهٔ ۲۷۳خیال جنت الماوی نداریم
  7. شمارهٔ ۲۷۴اگر بگسستی از ما، غم نداریم
  8. شمارهٔ ۲۷۵یک نیمه دل را به جمال تو سپردیم
همه‌ی غزلیات ←

میرزا حبیب خراسانی درباره‌ی میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب الله شهیدی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری در مشهد - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) (در بعضی منابع نام او را میرزا حبیب الله مجتهد رضوی یا حسینی هم نوشته‌اند) متخلص به «حبیب» و معروف به «حبیب خراسانی» شاعر، عارف و مجتهد شیعی دورهٔ قاجاریه بوده‌است (در خراسان با عنوان «آقا» شناخته می‌شده). پدرش میر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.