پرش به محتوای اصلی
میرزا حبیب خراسانی میرزا حبیب خراسانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۸۱

باده نوشان بیخود از جام تواند

خرقه پوشان سر خوش از نام تواند

خاصه گان ار باده خاص تو مست

عامکان در محفل عام تواند

برخی اندر سوره کهف تواند

جمعی اندر لعل انعام تواند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۸۳عشق آمد و یکباره ز خود بی خبرش کرد
  2. شمارهٔ ۱۸۴میرود نیسان و میآید ایار
  3. شمارهٔ ۱۸۵نبیند روی لیلی کس در این دار
  4. شمارهٔ ۱۸۶بر چهره تو طره پیراسته خوشتر
  5. شمارهٔ ۱۸۷الا تا کی حدیث از عمر و عمار
  6. شمارهٔ ۱۸۸ای گشته یک امروز تو از محفل ما دور
  7. شمارهٔ ۱۸۹در دشت مرو بصید نخجیر
  8. شمارهٔ ۱۹۰چه خوش است آنکه شبی از سر شب تا بسحر
همه‌ی غزلیات ←

میرزا حبیب خراسانی درباره‌ی میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب الله شهیدی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری در مشهد - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) (در بعضی منابع نام او را میرزا حبیب الله مجتهد رضوی یا حسینی هم نوشته‌اند) متخلص به «حبیب» و معروف به «حبیب خراسانی» شاعر، عارف و مجتهد شیعی دورهٔ قاجاریه بوده‌است (در خراسان با عنوان «آقا» شناخته می‌شده). پدرش میر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.