پرش به محتوای اصلی
میرزا حبیب خراسانی میرزا حبیب خراسانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۷۸

لطف تو سنگ را بنظر گوهر آورد

مهر تو خاک را بتجلی زر آورد

صد کاروان ز جود تو در هر نفس روان

آنصد چو بر گذشت، صد دیگر آورد

هر شب مرا بدفع حوادث بخوابگاه

عون تو صد حصار و دو صد لشگر آورد

خورشید را که رفته ز خاور بباختر

از باختر دوباره سوی خاور آورد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۸۰نگینی گر بدست جم نباشد
  2. شمارهٔ ۱۸۱باده نوشان بیخود از جام تواند
  3. شمارهٔ ۱۸۲بهار شد که جهان خرمی ز سر گیرد
  4. شمارهٔ ۱۸۳عشق آمد و یکباره ز خود بی خبرش کرد
  5. شمارهٔ ۱۸۴میرود نیسان و میآید ایار
  6. شمارهٔ ۱۸۵نبیند روی لیلی کس در این دار
  7. شمارهٔ ۱۸۶بر چهره تو طره پیراسته خوشتر
  8. شمارهٔ ۱۸۷الا تا کی حدیث از عمر و عمار
همه‌ی غزلیات ←

میرزا حبیب خراسانی درباره‌ی میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب الله شهیدی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری در مشهد - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) (در بعضی منابع نام او را میرزا حبیب الله مجتهد رضوی یا حسینی هم نوشته‌اند) متخلص به «حبیب» و معروف به «حبیب خراسانی» شاعر، عارف و مجتهد شیعی دورهٔ قاجاریه بوده‌است (در خراسان با عنوان «آقا» شناخته می‌شده). پدرش میر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.