پرش به محتوای اصلی
غبار همدانی غبار همدانی

غزلیات

شمارهٔ ۷

ای نهان ساخته رخ در تُتُق پردۀ غیب

پرده حیف است برآن چهره که عاریست ز عیب

ما ز خود بینی خود مانده به وَهمیم و گمان

ور نه با جلوۀ ذات تو چه جای شک و ریب

ساقی ار بادۀ گلگون کند ایگونه به جام

به می آلوده شود خرقۀ پرهیز صهیب

گرچه دانم که بسوزد همه ذرات جهان

کاش مُنشق شدی از رنگ رخت پردۀ غیب

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹لب لعلت گزیدنم هوس است
  2. شمارهٔ ۱۰ساقی بیار باده که دوشم خیال دوست
  3. شمارهٔ ۱۱گریزی نیست از کوی تو ای دوست
  4. شمارهٔ ۱۲بغیر از باده داروی طرب چیست
  5. شمارهٔ ۱۳از آتش دل آهم تا روی پوش برداشت
  6. شمارهٔ ۱۴مطرب دلم ز پرده به در میرود بخوان
  7. شمارهٔ ۱۵هرکه خو با دلبر ترسا گرفت
  8. شمارهٔ ۱۶بر زلف تو تا باد صبا را گذر افتاد
همه‌ی غزلیات ←

غبار همدانی درباره‌ی غبار همدانی

سیّد حسین رضوی معروف به غبار همدانی (زادهٔ ۱۲۷۰ یا ۱۲۶۵ قمری در همدان - درگذشتهٔ ۱۳۲۲ قمری) شاعر همدانی است. وی از دومان حاج سیّد صادق امام جمعهٔ همدان و از سادات کبابى آن دیار بود. وى در همدان قدم به عرصۀ هستى نهاد. علوم ادبى و عربى را در زادگاهش فراگرفت و با استعداد سرشار و هوش و ذکاوت فوق‌‏العادّه‌‏ای که داشت در تحص...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.