پرش به محتوای اصلی
عبدالرحیم حائری عبدالرحیم حائری

مجمع الاسرار

بخش ۳۲ - رباعیّات

رباعی اول

آن گنج نهان خواست نماید شانرا

بر پای نمود عالم امکان را

بنمود به خود جلوه در اسماء و صفات

کرد آینۀ جمال خود انسان را

ادامه‌ی مجمع الاسرار

  1. بخش ۳۴ - رباعی سومگر راهروئی براستی این، راه است
  2. بخش ۳۵ - رباعی چهارمیا رب همه عمرم به خطا گر بگذشت
  3. بخش ۳۶ - رباعی پنجمبُستانِ شباب و عمرم بی بر گردید
  4. بخش ۳۷ - رباعی ششمدر بستر وصلِ یار، باید آسود
  5. بخش ۳۸ - رباعی هفتمنیم رخِ خود، یار پریچهره نمود
  6. بخش ۳۹ - رباعی هشتمای دل به درست بودن خویش، مکوش
  7. بخش ۴۰ - رباعی نهمگر مست شدی ناله کن، امّا مَخروش
  8. بخش ۴۱ - رباعی دهماز هستیِ خویش بی تو من بیزارم
همه‌ی مجمع الاسرار ←

عبدالرحیم حائری درباره‌ی عبدالرحیم حائری

عبدالرحیم صاحب‌الفصول (۱۲۹۴ قمری/ ۱۲۵۶ شمسی - ۱۳۶۷ قمری/ ۱۳۲۷ شمسی) مشهور به حائری، نویسنده، شاعر و عارف معاصر ایرانی است. وی که ساکن تهران بوده‌است در ۱۳۴۵ قمری یکسال پس از تخریب بناهای قبور بقیع توسط وهابیون و خودداری مسلمانان از سفر حج، با هزار نفر از شام راهی حجاز شد. عبدالعزیز سعودی (پادشاه عربستان) از وی استقبال...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.