عبدالرحیم حائری
بخش ۴۱ - رباعی دهم
از هستیِ خویش بی تو من بیزارم
هر دم ز غم هجر تو در آزارم
چون دست نمی‌دهد که رویت بینیم
جان تُحفه دهم، گر بکشی تو زارم
عبدالرحیم حائری
ادامه‌ی مجمع الاسرار
- بخش ۴۳ - رباعی دوازدهمگر دست دهد، رو به کنارش بنشین
- بخش ۴۴ - رباعی سیزدهمبا او اگرت سِرّ است وعهدِ یاری
- بخش ۴۵ - رباعی چهاردهمتا آنکه تو از هستی خود با خبری
- بخش ۴۶ - رباعی پانزدهمبطاعت کوش اگر خواهی در توحید بگشائی
- بخش ۴۷ - فردیّات۱- پشت پا بر دنیی وعُقبی زدن سهل است، سهل
- بخش ۴۸ - فی المُفترقّاتدل از غم مِحنت زمانه
- بخش ۴۹ - پیغامرمزیا از مددِ طالع فرخندۀ تو
- بخش ۵۰ - در تعیین طالع وقتشمس در هر خانه‌ای شد از بروج
درباره‌ی عبدالرحیم حائری
عبدالرحیم صاحب‌الفصول (۱۲۹۴ قمری/ ۱۲۵۶ شمسی - ۱۳۶۷ قمری/ ۱۳۲۷ شمسی) مشهور به حائری، نویسنده، شاعر و عارف معاصر ایرانی است. وی که ساکن تهران بوده‌است در ۱۳۴۵ قمری یکسال پس از تخریب بناهای قبور بقیع توسط وهابیون و خودداری مسلمانان از سفر حج، با هزار نفر از شام راهی حجاز شد. عبدالعزیز سعودی (پادشاه عربستان) از وی استقبال...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.