عبدالرحیم حائری
بخش ۳۸ - رباعی هفتم
نیم رخِ خود، یار پریچهره نمود
از من دل و عقل و دین و آرام ربود
گفتم که به کامِ دل به بینم سیرش
چون خر مگس معرکه نگذاشت حسود
عبدالرحیم حائری
ادامه‌ی مجمع الاسرار
- بخش ۴۰ - رباعی نهمگر مست شدی ناله کن، امّا مَخروش
- بخش ۴۱ - رباعی دهماز هستیِ خویش بی تو من بیزارم
- بخش ۴۲ - رباعی یازدهمبا مِهر توتا مُهرۀ دل باخته‌ام
- بخش ۴۳ - رباعی دوازدهمگر دست دهد، رو به کنارش بنشین
- بخش ۴۴ - رباعی سیزدهمبا او اگرت سِرّ است وعهدِ یاری
- بخش ۴۵ - رباعی چهاردهمتا آنکه تو از هستی خود با خبری
- بخش ۴۶ - رباعی پانزدهمبطاعت کوش اگر خواهی در توحید بگشائی
- بخش ۴۷ - فردیّات۱- پشت پا بر دنیی وعُقبی زدن سهل است، سهل
درباره‌ی عبدالرحیم حائری
عبدالرحیم صاحب‌الفصول (۱۲۹۴ قمری/ ۱۲۵۶ شمسی - ۱۳۶۷ قمری/ ۱۳۲۷ شمسی) مشهور به حائری، نویسنده، شاعر و عارف معاصر ایرانی است. وی که ساکن تهران بوده‌است در ۱۳۴۵ قمری یکسال پس از تخریب بناهای قبور بقیع توسط وهابیون و خودداری مسلمانان از سفر حج، با هزار نفر از شام راهی حجاز شد. عبدالعزیز سعودی (پادشاه عربستان) از وی استقبال...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.