فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۶۰۷
من و عشق و مستی عشق بجز این هنر ندارم
بجز این هنر چه باشد که ز خود خبر ندارم
بود از سر وصالش دل و فتنه جمالش
من و کنجی و خیالش سر شور و شر ندارم
ز در تو کی کشم پا مگر آنکه سر ببازم
ز تو کام تا نیابم ز تو دست برندارم
به میان اشک غرقم چو صدف به بحر لیکن
چو تو در برم نباشی تُهی‌اَم گهر ندارم
شجری ز باغ عشقم غم و ناله شاخ و برگم
چو تو در برم نباشی عبثم ثمر ندارم
ز تو چون جدا شوم من تو بگو کجا شوم من
به خدا که هیچ راهی به کسی دگر ندارم
نکنم حدیث از غیر ببُرم ز شر و از خیر
چو مرا غم تو باشد غم خیر و شر ندارم
خوش آنکه به عشق تو گرفتار بمیرم
بیدار درین منزل خونخوار بمیرم
زین خوابگه بی‌خبران زنده برآیم
واقف ز سراپردهٔ اسرار بمیرم
مستغرق دیدار شده در بر جانان
آسوده ز اقرار و ز انکار بمیرم
در سر هوس ساقی و در دست می لعل
در پای خم و خانهٔ خمار بمیرم
کاری چو به از خدمت معشوقه و میْ نیست
ساقی مددی کن که درین کار بمیرم
بشتاب و بده یک دو سه ساغر ز پی هم
مپسند که در میکده هشیار بمیرم
خونین جگر و خسته دل و محنت هجران
جانا تو پسندی که چنین زار بمیرم
آن یار به کس رخ ننماید چه توان کرد
بگذار که در حسرت دیدار بمیرم
گفتار خود ای فیض به کردار بیارا
مگذار که در زُخرُف گفتار بمیرم