پرش به محتوای اصلی
فیض کاشانی فیض کاشانی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۱۱

صنمی ماه رو هوس دارم

دو بدو روبرو هوس دارم

جای دل تا بیابم از زلفش

جستن موبمو هوس دارم

اینچنین صحبتی هوس دارم

می و جام و سبو هوس دارم

هر دو سر مست چون شد از باده

نعرهٔ های و هو هوس دارم

همه شب مست تا سحر گشتن

در بدر کو بکو هوس دارم

می کشیدن بنغمهٔ دف و نی

بر سر چار سو هوس دارم

فیض چیزی دگر اگر خواهد

من همین آرزو هوس دارم

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۶۱۳آمده‌ام بدین جهان تا که ز نی شکر برم
  2. غزل شمارهٔ ۶۱۴الا یا ایها الساقی بده جامی که مخمورم
  3. غزل شمارهٔ ۶۱۵چشم خوش پر شعبده مست تو نازم
  4. غزل شمارهٔ ۶۱۶اگر آهی کشم دریا بسوزم
  5. غزل شمارهٔ ۶۱۷من واله جمال فروزان یک کسم
  6. غزل شمارهٔ ۶۱۸قلم گرفتم و گفتم مگر دعا بنویسم
  7. غزل شمارهٔ ۶۱۹بدوست حال دل سوگوار را چه نویسم
  8. غزل شمارهٔ ۶۲۰من آن نیم که توانم ز تو جدا باشم
همه‌ی غزلیات ←

فیض کاشانی درباره‌ی فیض کاشانی

ملا محمد محسن فیض کاشانی شاعر قرن یازدهم و معاصر با شاه عباس دوم بوده است. او در سال ۱۰۰۷ هجری قمری در کاشان متولد شد و پس از پایان مقدمات علوم و دانشهای زمان خویش به شیراز رفت و به حلقهٔ شاگردان ملاصدرا پیوست و سرانجام با دختر وی ازدواج نمود. وی از علمای بزرگ عهد خویش محسوب می‌شده و تألیفاتی در علوم عقلیه و نقلیه و...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.