پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۳۷۹

ناز تو رخنه در جگر شیر می‌کند

آیینه را نگاه تو شمشیر می‌کند

عکس تو زنگ از دل آیینه می‌برد

ویرانه را خیال تو تعمیر می‌کند

بیم خجالت تو به بزم آه سرد را

در سینه همچو گریه گلوگیر می‌کند

اقبال غمزة تو به تأیید هر نگاه

ملک دلی برای تو تسخیر می‌کند

فیّاض وصل او به قیامت فتاد حیف

این وعده آرزوی مرا پیر می‌کند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۸۱شوق چون در عرض حالم خامه را سر می‌کند
  2. شمارهٔ ۳۸۲شد بهار و هر کسی جایی وطن خوش می‌کند
  3. شمارهٔ ۳۸۳قاصد بی‌غم کجا شرح ملالم می‌کند
  4. شمارهٔ ۳۸۴دل نظر چون بر رخ آن بی‌ترحّم می‌کند
  5. شمارهٔ ۳۸۵موج اشکم ابر را آلوده دامن می‌کند
  6. شمارهٔ ۳۸۶مستی ز گرد تفرقه پاکم نمی‌کند
  7. شمارهٔ ۳۸۷غنچه را دل در بر آن لعل سخنگو بشکند
  8. شمارهٔ ۳۸۸آهم سحر چو از دل رنجور شد بلند
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.