پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۳۸۳

قاصد بی‌غم کجا شرح ملالم می‌کند

نامه هم کی رفع وسواس خیالم می‌کند

پیکر کوه آب می‌گردد ز شرح درد من

کی تنک رویی چو کاغذ عرض حالم می‌کند

در میان حسرت و غم گه چو کوهم گه چو کاه

من ز غم می‌نالم و حسرت حلالم می‌کند

من که با یادش دمی هرگز نمی‌آیم به خویش

شوق بی‌طاقت چه تکلیف وصالم می‌کند!

آسمان فیّاض با کس در کهن‌سالی نکرد

آنچه با من طفل شوخ خردسالم می‌کند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۸۵موج اشکم ابر را آلوده دامن می‌کند
  2. شمارهٔ ۳۸۶مستی ز گرد تفرقه پاکم نمی‌کند
  3. شمارهٔ ۳۸۷غنچه را دل در بر آن لعل سخنگو بشکند
  4. شمارهٔ ۳۸۸آهم سحر چو از دل رنجور شد بلند
  5. شمارهٔ ۳۸۹خوبرویان چون نظر بر رخ هم بگشایند
  6. شمارهٔ ۳۹۰دلم با زاهدان دیگر به صد اعزاز ننشیند
  7. شمارهٔ ۳۹۱معاندان که سخن ناشنوده می‌گویند
  8. شمارهٔ ۳۹۲یاد عیشی کز رخت شب‌های ما مهتاب بود
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.