پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۳۷۸

آنان که در ادای سخن کوتهی کنند

تشبیه قامت تو به سرو سهی کنند

دردی کشان بزم تو از بهر احتیاط

گر مستی‌یی کنند به صد آگهی کنند

چون سر کنیم درد دلی، گریه سر کنیم

پر می‌شود پیاله چو مینا تهی کنند

دود از نهاد گنبد گردون برآوریم

گر آه و ناله یک دو نفس همرهی کنند

جز خال‌های کنج لبش کس ندیده است

هندو وشان که دعوی روح‌اللّهی کنند

حکم ترا سر از خط فرمان نمی‌کشند

آنان که مهر بر خط فرماندهی کنند

دانی که این به نامْ گدایانِ ملک فقر

در عرصة وجود چه شاهنشهی کنند؟

بزم ترا ز مجلس تصویر فرق نیست

از بس نظارگان تو قالب تهی کنند

از دل وظیفة نمک خنده وامگیر

این داغ‌ها مباد که رو در بهی کنند

آسان شود مشاهدة جلوه‌های راز

گر توتیا ز سرمة بسم‌اللّهی کنند

فیّاض داغ مبتدیانم که زود زود

خود را ز جهل در همه فن منتهی کنند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۸۰مه را غم هلال تو رنجور می‌کند
  2. شمارهٔ ۳۸۱شوق چون در عرض حالم خامه را سر می‌کند
  3. شمارهٔ ۳۸۲شد بهار و هر کسی جایی وطن خوش می‌کند
  4. شمارهٔ ۳۸۳قاصد بی‌غم کجا شرح ملالم می‌کند
  5. شمارهٔ ۳۸۴دل نظر چون بر رخ آن بی‌ترحّم می‌کند
  6. شمارهٔ ۳۸۵موج اشکم ابر را آلوده دامن می‌کند
  7. شمارهٔ ۳۸۶مستی ز گرد تفرقه پاکم نمی‌کند
  8. شمارهٔ ۳۸۷غنچه را دل در بر آن لعل سخنگو بشکند
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.