پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۳۵۱

عندلیب گلشنم گلخن نصیبم کرده‌اند

بخت بد بنگر! چنان بودم چنینم کرده‌آند

در ازل چون طرح دریا ریختند از اشک من

موج این دریا ز چین آستینم کرده‌اند

دست بر دستم نکویان پرورش‌ها داده‌اند

تا چو داغ عشق خوبان دلنشینم کرده‌اند

در شکنج زلفم و دل سوی خطّم می‌کشد

کاردانان محبّت پیش‌بینم کرده‌اند

چین ابرو وا خرید از اختلاط مردمم

این گره دانسته در کار جبینم کرده‌اند

یا شکار عشق خواهم گشت آخر یا جنون

این دو شیرافکن دگر خوش در کمینم کرده‌اند

در گلستان قمم فیّاض فارغ از بهشت

گل‌فروشان بلبل این سرزمینم کرده‌اند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۵۳هر کاروان که راه به کوی تو ساختند
  2. شمارهٔ ۳۵۴نقشبندانی که طرح روی جانان ریختند
  3. شمارهٔ ۳۵۵یک بار نکردیم در آن دل اثری چند
  4. شمارهٔ ۳۵۶بی تو یارانم کشان سوی گلستان می‌برند
  5. شمارهٔ ۳۵۷بیدلان دور از لبش چون جام گلگون می‌خورند
  6. شمارهٔ ۳۵۸صبح خیزان چو به کف جام مصّفا گیرند
  7. شمارهٔ ۳۵۹اسیران پرده از حال دل خود بر نمی‌گیرند
  8. شمارهٔ ۳۶۰به چمن روی نهی سرو و سمن می‌سوزند
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.