پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۲۶۴

لب شیرین تبسّم خندة سحرآفرین دارد

ز خوبی هر چه دارد نازنینم نازنین دارد

در آزار دل من ضبط خود کی می‌تواند کرد!

که از صد عاشق بی‌خان و مان زلفش همین دارد

شب دیجور کرد اظهار همچشمی او روزی

سر زلفش هنوز از ننگ این، چین بر جبین دارد

منم فرمانروای کشور دیوانگی اکنون

که نقش پای من این عرصه را زیر نگین دارد

نمی‌دانم چه می‌‌خواند به من فیّاض جادوگر

ولی می‌دانم امشب هر چه خواند آفرین دارد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۶۶به گوشه چشم سیاهت نگه به من دارد
  2. شمارهٔ ۲۶۷از بس که هوای دهن تنگ تو دارد
  3. شمارهٔ ۲۶۸ز طرز غنچه پی بردم که شرم روی او دارد
  4. شمارهٔ ۲۶۹مگر دلِ به غم عشق بسته‌ای دارد
  5. شمارهٔ ۲۷۰عاشق آنست که در بر گل رویی دارد
  6. شمارهٔ ۲۷۱بگو به شعله که پروانه بی تو تاب ندارد
  7. شمارهٔ ۲۷۲چمن بی‌تو فیض هوایی ندارد
  8. شمارهٔ ۲۷۳ز جور تو دل امتناعی ندارد
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.