پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۲۶۸

ز طرز غنچه پی بردم که شرم روی او دارد

ز رنگ شعله دانستم که بیم خوی او دارد

گمان داری که آزادند نزدیکان او؟ نه نه

گره‌بند قبا پیوسته در پهلوی او دارد

نگه در دیده می‌دزدم که دارد عکس او در بر

نفس در سینه می‌پیچم که بوی موی او دارد

نمی‌بیند ز شرم عکس در آیینه هم گاهی

دل عاشق مگر آیینه‌ای بر روی او دارد!

چرا قفل گره در زنگ دارد خاطر فیّاض؟

کلید یک جهان دل گوشة ابروی او دارد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۷۰عاشق آنست که در بر گل رویی دارد
  2. شمارهٔ ۲۷۱بگو به شعله که پروانه بی تو تاب ندارد
  3. شمارهٔ ۲۷۲چمن بی‌تو فیض هوایی ندارد
  4. شمارهٔ ۲۷۳ز جور تو دل امتناعی ندارد
  5. شمارهٔ ۲۷۴دو چشمت میل هشیاری ندارد
  6. شمارهٔ ۲۷۵تنها نه ز زلفت دلم آرام ندارد
  7. شمارهٔ ۲۷۶گر خود ز لطف گامی در راه ما گذارد
  8. شمارهٔ ۲۷۷سرو نتوانست لاف قامتش از پیش برد
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.