پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۲۶۷

از بس که هوای دهن تنگ تو دارد

دل در تپش بیخودی آهنگ تو دارد

یکرنگی من با تو همین منصب دل نیست

هر قطرة خون در تن من رنگ تو دارد

از سخت‌دلی‌های تو مأیوس نشد دل

این شیشه امید دگر از سنگ تو دارد

در چشم کسی جا نکنم گر تو برانی

کی صلح کسی چاشنی جنگ تو دارد

تا حشر دگر مفلسی درد نبیند

فیّاض ز دردی که دل تنگ تو دارد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۶۹مگر دلِ به غم عشق بسته‌ای دارد
  2. شمارهٔ ۲۷۰عاشق آنست که در بر گل رویی دارد
  3. شمارهٔ ۲۷۱بگو به شعله که پروانه بی تو تاب ندارد
  4. شمارهٔ ۲۷۲چمن بی‌تو فیض هوایی ندارد
  5. شمارهٔ ۲۷۳ز جور تو دل امتناعی ندارد
  6. شمارهٔ ۲۷۴دو چشمت میل هشیاری ندارد
  7. شمارهٔ ۲۷۵تنها نه ز زلفت دلم آرام ندارد
  8. شمارهٔ ۲۷۶گر خود ز لطف گامی در راه ما گذارد
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.