پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

غزلیات

شمارهٔ ۱۹۴

کو حریفی تا دو جامی از می احمر زنیم

چون شراب از بی‌خودیها تکیه بر ساغر زنیم

تازه شمعی کاش افروزند در بزم وصال

بر سر این شعله‌های کهنه تا کی پر زنیم

مختصر دستی که ما را بود صرف جام شد

گر خدا روزی کند دستی دگر بر سر زنیم

در محیط غم فلاطون‌وار زورق افکنیم

خنده‌ها بر جلوه‌های تشنه کوثر زنیم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۹۶برخیز تا زیارت ماتم‌سرا کنیم
  2. شمارهٔ ۱۹۷تا چند درین غمکده بیکار نشینیم
  3. شمارهٔ ۱۹۸سکه به نام عجز زد شوکت پادشاهیم
  4. شمارهٔ ۱۹۹ما روزی حیات بجز خون نمی‌دهیم
  5. شمارهٔ ۲۰۰رسم عشاقست خندان اشک حرمان ریختن
  6. شمارهٔ ۲۰۱قوت جگرت ز جوش بستان
  7. شمارهٔ ۲۰۲از شهیدان تو فرمان بردن و جان باختن
  8. شمارهٔ ۲۰۳اشک حسرت در عذار ما غریبان ریختن
همه‌ی غزلیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.