پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

غزلیات

شمارهٔ ۲۰۱

قوت جگرت ز جوش بستان

روزی لب از خروش بستان

سرتاسرت ار چو گل زبانست

بفروش و لب خموش بستان

داد دل رهروان به آهی

زین گمره خرقه‌پوش بستان

گر عزم طواف کعبه داری

توفیق ز می‌فروش بستان

صد جان بر یک شرر گرو کن

وز شعله شعله جوش بستان

چون نیست وفا به غیر نامی

خود را بفروش و گوش بستان

گر بارکش غمی فصیحی

صد سر ده و نیم دوش بستان

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۰۳اشک حسرت در عذار ما غریبان ریختن
  2. شمارهٔ ۲۰۴ساقی به سودا جام رو کن
  3. شمارهٔ ۲۰۵این شهادتگه عشق‌ست تقاضایی کن
  4. شمارهٔ ۲۰۶چون نعش من برند برون از سرای من
  5. شمارهٔ ۲۰۷درد ما ننگ مداوا برنتابد بیش ازین
  6. شمارهٔ ۲۰۸ره گر اینست درین بادیه گمراهی به
  7. شمارهٔ ۲۰۹جان را شکنج ساز و به زلف حبیب ده
  8. شمارهٔ ۲۱۰هر خار کان ز گلشن هجران برآمده
همه‌ی غزلیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.