پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

غزلیات

شمارهٔ ۲۰۴

ساقی به سودا جام رو کن

تسخیر ولایت سبو کن

بی گل چو حباب خانه‌ها ساز

دیوار و درش ز آبرو کن

خمیازه صبح دیرمان شد

این چاک به جرعه‌ای رفو کن

ته جرعه بر آفتاب افشان

بی بوی گلی‌ست مشکبو کن

گنجینه عمر جاودان را

گه جام لقب گهی سبو کن

مژگان بردار و خانه چشم

از گرد نظاره رفت و رو کن

میخانه که دیده نشاط است

از اشک نیاز شست و شو کن

چون کعبه به راه ما فصیحی

شو خانه بدوش و جست و جو کن

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۰۶چون نعش من برند برون از سرای من
  2. شمارهٔ ۲۰۷درد ما ننگ مداوا برنتابد بیش ازین
  3. شمارهٔ ۲۰۸ره گر اینست درین بادیه گمراهی به
  4. شمارهٔ ۲۰۹جان را شکنج ساز و به زلف حبیب ده
  5. شمارهٔ ۲۱۰هر خار کان ز گلشن هجران برآمده
  6. شمارهٔ ۲۱۱خدایا رخصت پرواز ازین دام مجاز ده
  7. شمارهٔ ۲۱۲بهشت را چه کند با غم آرمیده او
  8. شمارهٔ ۲۱۳تاراج رنگ و بوی گل مدعا نمای
همه‌ی غزلیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.