پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

غزلیات

شمارهٔ ۱۴۲

دردم و نوش مراد از نیش نشتر خورده‌ام

خضرم و آب حیات از نوک خنجر خورده‌ام

دایه‌ام عشق‌ست اگر آتش مزاجم باک نیست

گرچه از خاکم ولیکن شیر آذر خورده‌ام

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۴۴جوش ذوقم خوش‌نشین کشور میخانه‌ام
  2. شمارهٔ ۱۴۵چون ابر شب ز آتش تب می‌گریستم
  3. شمارهٔ ۱۴۶یک گام گر از محمل غم باز‌پس افتم
  4. شمارهٔ ۱۴۷دیده را گم داشتم عمری و اکنون یافتم
  5. شمارهٔ ۱۴۸درین مدت که در خیل اسیران تو جا کردم
  6. شمارهٔ ۱۴۹چو شبها بستر و بالین دل از ریش می‌کردم
  7. شمارهٔ ۱۵۰شب که غمهای ترا پرده‌نشین می‌کردم
  8. شمارهٔ ۱۵۱پریشان ناله‌ام بر گرد هر گلزار می‌گردم
همه‌ی غزلیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.