پرش به محتوای اصلی
امامی هروی امامی هروی

غزلیات

شمارهٔ ۴

با عشق دلی که آشنا نیست

جامست ولی جهان نما نیست

دل آیینه ی خدا نمائیست

گر آنگه بغیر مبتلا نیست

رو، ز آینه رنگ غیر بزدای

پس نیست ببین که جز خدا نیست

ایدل تو نظر گه خدائی

بر غیر ویت نظر روا نیست

درد تو دوای تست و کس را

مانند تو درد خود دوا نیست

قلبی تو و در خلاص اخلاص

بهتر ز تو هیچ کیمیا نیست

هر دل که نه چون دل امامی است

با اوست ز غیر او جدا نیست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶رای مرا چو شیفته روی خویش کرد
  2. شمارهٔ ۷مقصود ترک اول سالک نجات بود
  3. شمارهٔ ۸از هنر مرد بهره ور گردد
  4. شمارهٔ ۹مرا که گفت که دل بگسل از دیار و ز یار؟
  5. شمارهٔ ۱۰از نسیم زلفش ای باد سحر
  6. شمارهٔ ۱۱نه رای آنکه بترک دیار و یار کنم
  7. شمارهٔ ۱۲در محیطی فکنده ام زورق
  8. شمارهٔ ۱۳دوش جام وصل جانان خورده‌ام
همه‌ی غزلیات ←

امامی هروی درباره‌ی امامی هروی

ملک‌الشعراء رضی‌الدین ابوعبدالله محمد بن ابی‌بکر بن عثمان هروی (وفات ۶۸۶ ه‍. ق) متخلص به امامی از شاعران ایرانی اوایل روزگار ایلخانی است. زادگاه او هرات بوده و مدح پادشاهان کرت را کرده است. او از شاعرانی است که در سدهٔ هفتم روش شاعران شرقی را در شعر خود حفظ کرد. وی با شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی، خواجه مجدالدین همگر، ش...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.