پرش به محتوای اصلی
امامی هروی امامی هروی

غزلیات

شمارهٔ ۱

زلف اندر تاب چینی دیگرست

کفرت اندر زلف دینی دیگرست

از زمرد خاتم لعل ترا

تا خط آوردی نگینی دیگرست

کو دلی دیگر که دست عشوه ات

هر دم اندر آستینی دیگرست

کو ز تو جانی که چشم ساحرست

مست حسن اندر کمینی دیگرست

در جهانی کافتاب حسن اوست

آسمان آنجا، زمینی دیگرست

گرد ماه از مشک تا خرمن زدی

آفتابت خوشه چینی دیگرست

بر امامی ز آفرینت هر زمان

ز آفرینش آفرینی دیگرست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳ز دل بگذر کرا پروای جانست
  2. شمارهٔ ۴با عشق دلی که آشنا نیست
  3. شمارهٔ ۵ترک من دل بردن آئین می کند
  4. شمارهٔ ۶رای مرا چو شیفته روی خویش کرد
  5. شمارهٔ ۷مقصود ترک اول سالک نجات بود
  6. شمارهٔ ۸از هنر مرد بهره ور گردد
  7. شمارهٔ ۹مرا که گفت که دل بگسل از دیار و ز یار؟
  8. شمارهٔ ۱۰از نسیم زلفش ای باد سحر
همه‌ی غزلیات ←

امامی هروی درباره‌ی امامی هروی

ملک‌الشعراء رضی‌الدین ابوعبدالله محمد بن ابی‌بکر بن عثمان هروی (وفات ۶۸۶ ه‍. ق) متخلص به امامی از شاعران ایرانی اوایل روزگار ایلخانی است. زادگاه او هرات بوده و مدح پادشاهان کرت را کرده است. او از شاعرانی است که در سدهٔ هفتم روش شاعران شرقی را در شعر خود حفظ کرد. وی با شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی، خواجه مجدالدین همگر، ش...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.