پرش به محتوای اصلی
عمادی شهریاری عمادی شهریاری

قطعات

شمارهٔ ۳

به چوب رو چه زنی بنده‌ای که در پیشت

به هر فن از همه اقران خود گزین بوده است

هنر تو راست گرفتم که بنده نااهل است

نه با هوای تو دائم دلم قرین بوده است

به خاک پای تو تا حق خدمتی که مراست

اگر به لطف تو هرگز امیدم این بوده است

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۵زحمت من ز حد حصر گذشت
  2. شمارهٔ ۶بنمای دل کز آتش عشقت کباب نیست
  3. شمارهٔ ۷دفع شب ضلالت و بیداد را جهان
  4. شمارهٔ ۸دل وصالش به شکیبایی یافت
  5. شمارهٔ ۹ای خاص و عام عالم ادرار خوار جودت
  6. شمارهٔ ۱۰به خدایی که ملکش از تعظیم
  7. شمارهٔ ۱۱گر این سرگشته زیر و زبر فیروزه گون طارم
  8. شمارهٔ ۱۲طایر میمون عالم را که نامش بخت توست
همه‌ی قطعات ←

عمادی شهریاری درباره‌ی عمادی شهریاری

عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.