پرش به محتوای اصلی
عمادی شهریاری عمادی شهریاری

قطعات

شمارهٔ ۱۰

به خدایی که ملکش از تعظیم

در خم آسمان نمی‌گنجد

چه عبارت کنم که اشک مرا

سخن اندر دهان نمی‌گنجد

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۲طایر میمون عالم را که نامش بخت توست
  2. شمارهٔ ۱۳در موقفی که شیردلان در فراق تیر
  3. شمارهٔ ۱۴ای دوست چنانی که تو را یار توان بود
  4. شمارهٔ ۱۵نیک باشد که بنده از در شاه
  5. شمارهٔ ۱۶سبحان خالقی که بیاراست از دو حرف
  6. شمارهٔ ۱۷شب تاریک و من زاندیشه تو
  7. شمارهٔ ۱۸صافی میی که تیره می اندر شعاع او
  8. شمارهٔ ۱۹صدرا ز آفت فلک دون گریخته است
همه‌ی قطعات ←

عمادی شهریاری درباره‌ی عمادی شهریاری

عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.